nleniw

We heten Johan en Linda Schep en zijn in januari 2006 met elkaar getrouwd. We hebben allebei al een enerverend leven achter de rug. We waren ‘sweet sixteen’ toen we elkaar voor het eerst ontmoetten. Linda is geboren in Indonesië. Haar ouders scheidden zich van elkaar in haar jonge jaren en de kinderen werden verdeeld.

Haar zus en Linda gingen met haar vader en zijn nieuwe vrouw mee.
De andere kinderen bleven bij hun moeder. Haar vader had vier jaar gewerkt aan de spoorlijn te Birma. Dit werkkamp werd bestuurd door de Japanners. Dat was een moeilijke tijd voor hem, maar ondanks dat heeft Linda belangrijke levens principes van haar vader meegekregen zoals: Bidden voor alles, Zelfdiscipline, Gehoorzaamheid en altijd maar weer opnieuw Vooruit en Omhoog blijven kijken.
Linda kwam als meisje van 6 jaar in Nederland aan. Ze is op achttienjarige leeftijd getrouwd met Sjaak. Uit hun huwelijk zijn twee dochters geboren.
Het eerste goede gesprek wat ik had met Linda, was toen we 22 jaar oud waren. Het was bij het Leger des Heils in Gorinchem. Zij kwam met haar twee dochters. Ik vond haar aantrekkelijk en bemerkte dat zij ook een brandend hart voor de Here Jezus had. Ik heb haar daarna bijna nooit meer gezien. Eens zei ik zomaar op het voetbalveld heel spontaan tegen haar man. Sjaak: Als er ooit wat met je gebeurt, dan zal ik voor de rest van mijn leven voor je vrouwtje gaan zorgen!
Na 31 jaar huwelijk werd Sjaak ernstig ziek van een onbekende kanker. Tijdens zijn ziekte keken ze samen naar de televisie op zondagmorgen naar broeder Arie van de Veer. Voor het eerst had hij vragen over het geloof. Linda was verrast. Met Psalm 23 en haar vader heeft Sjaak toen uiteindelijk zijn hart aan de Here Jezus gegeven en is hij in Zijn Shalom gestorven. Linda bleef achter met twee dochters en vier kleinkinderen. Tijdens een bezoek in Nederland, hoorde ik van haar ouders dat Linda weduwe geworden was. Ik belde om haar te condoleren. Later hebben we elkaar ontmoet en dezelfde aantrekking was nog steeds in mij. Voor dat ik hiermee verder ga, wil ik verder ook nog iets van mijzelf vertellen.
Ik kom uit een boeren gezin van negen kinderen. Mijn  broertje die altijd naast me sliep is op vier jarige leeftijd dood gereden. We groeiden in geborgenheid op en hadden een onbezorgde jeugd in Lexmond. Op elfjarige leeftijd besloten mijn ouders om te gaan emigreren naar Brazilië. Vanaf die tijd is mijn leven onrustig , ook wel pijnlijk en wisselvallig geworden. In Brazilië zijn we twee jaar geweest. Het zat ons helemaal niet mee. Zelf ben ik ook een half jaar ziek geweest en een keer geopereerd door een gevluchte nazi-dokter die mijn leven daar redde.
Mijn moeder is bijna gestorven door bloed verlies bij haar laatste bevalling.
We hebben ondanks alles ook de bescherming van de Here God ervaren en zijn uiteindelijk weer heelhuids met een illusie armer in Nederland terug gekomen.
Tot mijn eenentwintigste jaar heb ik met mijn vader een melkzaak opgebouwd.
In die tijd kreeg ik voor het eerst verkering. Dat is nooit wat geworden, vooral omdat er van binnen altijd onrust was. Ik verlangde erg naar vrijheid, maar het kostte me eerst een maagoperatie, voordat ik eindelijk de wijde wereld introk.
Het was in het jaar 1973 dat ik in Israël terecht kwam. Na drie weken was er oorlog en toen was ik actief met koeien en heb er zelfs nog uit een mijnenveld gehaald. Na de oorlog ben ik de woestijn in getrokken en daar kwam ik tot de ontdekking dat ik niet echt vrij was. Het was in die tijd dat ik een hutje bouwde en mijn Bijbeltje vond, die mijn moeder erin had gedaan. Door het lezen van de Bijbel kwam ik bij de Here Jezus terecht Ik wist dat ik een  keuze moest maken.
Het antwoord vond ik in de Galatenbrief. Ik werd echt gearresteerd en kwam er achter dat de Here Jezus en vrijheid geen vijanden zijn maar vrienden (5:1).
Ik heb toen mijn leven aan de Here Jezus gegeven en wist dat er een nieuwe opdracht lag te wachten om ook anderen van Hem te vertellen. De volgende acht jaren heb ik af en aan in een hut of tent in de Sinaï woestijn gewoond. Bijna iedere dag en avond kwamen er  jongeren met dezelfde levensvragen en enkele namen ook de Here Jezus aan. Nadat ze de Sinaï woestijn teruggaven aan Egypte ben ik naar een Bijbelschool in Engeland gegaan. Na drie jaar van rugpijn ben ik daarna in Nederland geopereerd Ik aanvaardde daarna het aanbod om studenten te gaan begeleiden. Uiteindelijk werd ik ook aangesteld om op de verschillende Bijbelscholen les te gaan geven. Vaak nam ik in de lente studenten met mij mee naar Israël en eens ook naar die oase in de woestijn. Tijdens een bezoek deelde ik Bijbels uit in Egypte en dat ging fout. Daarvoor moest ik als gevolg enkele nachtjes de cel in. Sindsdien sta ik op de zwarte lijst in Egypte. Het was tijdens dit volle leven, dat Linda opeens op mijn pad kwam. Ik heb Linda uiteindelijk op 53 jarige leeftijd ten huwelijk gevraagd. Het was tijdens onze huwelijksdienst dat broeder Henk Binnendijk de “zegenbede” over ons verdere leven uitsprak.
Ik werd toen heel sterk van binnen bevestigd dat  de Here God achter deze geloofskeuze stond en dat Hij met ons mee zou gaan als de belangrijkste derde. Het leven met de Here Jezus en met elkaar geeft ons heel veel vreugde.
Ik bracht een tafel en een kast mee in het huwelijk. Linda zette de twee tafels tegen elkaar in onze enige kamer. Een half jaar later werd ons gebed verhoord. We geven nu iedere veertien dagen Bijbelstudies met af en toe een maaltijd aan de jongeren. Gods Genade Team is hier uit gegroeid. Dagelijks evangeliseren ze in Nederland en in Israël.
Verder zijn er open deuren in Ghana en Zuid India om voorgangers Gods Woord te brengen. Er is ook een deur in Tel-Aviv om les te geven in het hotel van Messiaanse gelovigen in genaamd Gil-Gal. U kunt alle informatie vinden in www.hagil-gal.il  Omdat Jezus leeft is er helemaal: Niets tevergeefs!
In Zijn hechte greep met u of jullie allen verbonden. Johan en Linda. www.johan-linda.com

Ga naar boven